Ik heb hem! De DVD waarover ik het al eens over had. En verklaar me maar keihard voor gek (nou ja, liever niet maar als het moet dan moet het) maar ik stond net met kippenvel en tranen in mijn ogen voor de tv. Ja, vanwege een band. Ja, omdat ik ze zo geniaal vind en ja omdat ik weer even terug was op Pinkpop vorig jaar. En omdat ik het heerlijk vind om te zien hoe een band helemaal geniet op het podium en om te zien hoe 90.000 man (ja, echt waar) helemaal uit mijn dak gaan. De afgelopen week was klote, maar nu voel ik me opeens stukken beter. Oh en mocht iemand toevallig ooit eens Matt’s gitaar (die met die glitters, want hey, ik ben wel een vrouw) tegenkomen: ik zou het niet erg vinden om hem te hebben. Echt niet.

Verder heb ik make-up gekocht vandaag. Geen wereldwonder voor de meeste mensen, maar voor mij wel. Ik gebruik namelijk nooit make-up. En ja, ik ben echt een vrouw en toch echt al bijna 22 (ik hou er van om dat te zeggen). Maar het enige dat ik gebruik is mascara, en dat vind ik niet onder de categorie make-up vallen. Dat is gewoon een gebruiksvoorwerp, net zoals een telefoon. Maar na in de wachtkamer van het ziekenhuis (ik krijg nu overigens een lactose-intolerantie-test, finally) een etos-boekje gelezen te hebben, bedacht ik me dat ik op zich best wat minder anti-makeup zou mogen worden. En er soms ook gewoon iets verzorgder uit mogen zien. Toch wel. Dus, op naar de Etos, meisje aangeklampt (die me waarschijnlijk daarna keihard uitgelachen heeft want 22 en nog nooit make-up?) en opgetut naar buiten. Ik ben nu in het trotse bezit van paarse oogschaduw (die me waarempel nog goed stond, al kon ik “je ogen spreken nu veel meer” niet helemaal herkennen, maar ach, ik ben dan ook geen expert) en mousse foundation. Ofzoiets. In ieder geval zo’n goedje in een potje met een sponsje en daar krijg je dan een egalere huid van. Dat zag ik daadwerkelijk ook, maar toen ik het daarna afveegde (want alleen een egale huid op mijn kaaklijn ziet ook zo vreemd uit) schrok ik toch wel van de bruinige tissue. Misschien moet ik me nu ook nog gaan aanleren dat ik mijn gezicht ’s avonds schoonmaak, want als ik me ’s avonds op Niels’ zijn schouder vlij om in slaap te vallen, zal ik dat de volgende avond niet meer mogen als hij ’s morgens wakker wordt met een bruin tshirt in plaats van een zwart…

Trouwens, die nieuwe weblog gaat nog wel even duren, want zoals gewoonlijk zit Wordpress in zijn puberteit en is ie nogal tegendraads. Uit alle frustratie heb ik hem onterfd en vermoord, dus ik moet weer even wachten tot er weer een nieuwe geboren wordt en ik er het geduld voor heb om deze in zijn puberteit te kunnen onderdrukken.

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je een nummer hoort en dat het kippenvel over je hele lijft loopt? Of dat je meteen getransformeerd wordt naar een andere plek dat je met het nummer associeert? Ik heb dat heel erg met Muse. Ze hebben een nieuwe live CD/DVD uitgebracht die ik gisteren heb besteld. Nu ben ik een een filmpje daarvan op Youtube het kijken en ik zit hier met zo’n gigantisch kippenvel. Het is een concert in 2007, het jaar dat ze ook op Pinkpop stonden. In mijn gedachten sta ik daar nu weer, meespringend en schreeuwend en ik zou er zoveel voor willen geven om Muse nog eens keer live te mogen zien. Die muziek… Wow! En daarnaast doet het me altijd heel veel als je zo’n gigantische mensenmassa ziet die allemaal voor die artiest komen en helemaal opgaan in de muziek. Of - zoals twee jaar geleden bij de Red Hot Chili Peppers op Pinkpop - dat je een liedje speelt maar je eigenlijk zelf helemaal niet mee hoeft te zingen, dat er gewoon 60.000 mensen het liedje voor je zingen (zoals dit en dit filmpje mooi laten zien)… Volgens mij zou ik als artiest constant zwaar emotioneel op het podium staan ;)

Verder is het nou definitief dat Niels deze zomer acht weken naar Argentinië gaat. Hij kan via de universiteit een soort van beurs krijgen en in Argentinië lessen gaan volgen. Ik geef eerlijk toe dat ik tot deze week gehoopt had dat het misschien niet door ging. Begrijp me niet verkeerd, ik gun het hem ontzettend en ik snap dat het heel gaaf is als je zoiets kunt doen als je TCLA studeert, maar ik vind het echt zo niet leuk. Heel egoïstisch natuurlijk, maar acht weken is zó lang. Daarnaast maakt het me ook bang. In principe is het duidelijk dat wij uiteindelijk heel andere richtingen uit zullen gaan. Hij studeert om later in Latijns Amerika te kunnen wonen en werken, ik studeer Nederlands recht. We zijn zo verschillend en dat heb ik altijd geweten. Maar ik ben zó bang dat hij zich dat echt realiseert in Latijns Amerika en daar blijft ofzo. En daarnaast natuurlijk de standaard-angst: de latina’s zijn zo’n mooie vrouwen… stel dat? Het houdt me al dagen bezig en gelukkig hebben we er eindelijk eens goed over gepraat gisteren. Het luchtte op, maar het blijft knagen.
Ik ben zelf ook bezig om deze zomer iets te zoeken en heb brochures aangevraagd van talenvakanties en paardrijvakanties (bijvoorbeeld in Andalusië of Noorwegen). Dat laatste is erg gaaf maar feit blijft wel dat ik ruim twee jaar niet meer paardgereden heb. Talenvakanties zijn daarnaast heel erg duur, al heb ik nu wel iets moois gevonden. Twee weken lang twintig uur spaanse les per week op Tenerife. Mijn eiland :) Een van de mooiste plekjes waar ik ooit geweest ben (nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik nog niet op heel veel plaatsen geweest ben) en gelukkig niet zo erg duur. Het liefste ging ik naar Barcelona maar dat is meteen gigantisch duur.

Zo, iedereen is weer op de hoogte van mijn wel en wee en ik ga weer verder met mijn huiswerk, luisteren naar Muse en stiekem werken aan een nieuwe weblog :)

Laten we het er maar op houden dat ik gisteren niet zo vrolijk was. Zowel voor mijn tentamen niet (want omdat de bus niet reed, moest ik door de stromende regen er naar toe lopen) en tijdens het tentamen niet (als in: “Oh lord, heb ik dit ooit gehad?”) en daarna al helemaal niet (want ja, het ging nogal klote). Ik heb er geen heel goed gevoel bij, want ik kwam soms op nogal vreemde antwoorden uit (als ik één vraag zowel uitkom op dat een besluit niet geldig is en dat het besluit wel geldig is, dan doe ik toch iets verkeerd) en het leek wel alsof ik steeds net niet de goede regeltjes vond. Gelukkig kwam ik na een leuke Spaans les thuis en werd al mijn spanning weggeknuffeld door mijn vriendje :)

Afgelopen weekend heb ik dan ook eindelijk Juno gezien en wat een lieve fijne film, en wat een heerlijke humor. Als tegengewicht hebben we zondagavond Hitman gekeken. En ik had niet gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen: kale mannen die vaardig zijn met zwaarden en gigantische mitrailleurs bij zich dragen zijn erg opwindend… daarnaast is het gewoon grote humor dat hij, als er een bloedmooie naakte vrouw heb probeert te verleiden, haar uitschakelt met een taser. Niels zat met grote ogen vol ongeloof te kijken ;)

Als jullie je afvragen waar ik ben…

… tot maandag zit ik met meer dan mn neus in de boeken en zweef ik in mijn hoofd ergens tussen een besloten vennootschap en een naamloze vennootschap in…

… en na maandag zit ik heel diep onder de grond omdat ik die specifieke maandag natuurlijk geen ene fuck wist over die besloten vennootschap en die naamloze vennootschap…

Met andere woorden: ik heb maandag tentamen en ik ga dood.
Want nee, ik snap er geen ene hol van.

Vandaag moest ik weer naar het ziekenhuis; nu voor een gesprek met een maag-darm-lever arts. Ook zij hebben geen concreet idee wat er precies met mijn buik aan de hand is, dus ze gaan nu dingen uitproberen. Mn bloed wordt getest op schildklier-disfunctioneren, ik moest urine inleveren, er is een foto van mijn buik gemaakt en ik moet morgen medicijnen ophalen bij de apotheek. Over twee weken moet ik terug en dan kijken ze verder… Het is tenminste iets, maar volgens de arts was een lactose intolerantie niet mogelijk. Maar wat is het goddomme dan wel? Het is zó irritant om overal ziek van te worden en gewoon niet weten waar ik op moet letten…

Verder vroegen mensen op mijn vorige blog wat die TCG’s precies waren. De officiële Engelse uitleg is dit:

A TCG is simply a trading card game that you play online. Instead of collecting tangible cards and swapping them with your friends in person you do it online; you collect cards by playing games and trading with other members, display them on your webpage and interact with others via email. The aim of the game is to collect all the cards in a particular set and become a master of the set, each time you master you will receive a reward.

Een TCG heeft een specifiek thema (bijvoorbeeld celebs, fotografie, natuur of meer specifiek Gossip Girl). Er zijn allemaal sets van kaarten die je kunt verzamelen. Uiteindelijk gaat het erom dat je zoveel mogelijk complete sets verzamelt. De kaarten bewaar je op je trade post (een website waarop je de kaarten uploadt). Je verzamelt kaarten door het ruilen met anderen, spellen op de TCG-website te spelen (bijvoorbeeld Guess the Actress) en andere dingen (zoals het completeren van een set of door een wedstrijd te winnen). Ik vind het zelf echt ontzettend verslavend omdat het echt leuk is als je weer een set verzameld hebt! Het leuke is dat er zoveel verschillende TCG’s bestaan dat er altijd wel iets is met kaarten die je leuk vindt. Voor meer TCG’s en voorbeelden kunnen jullie op mijn trading post kijken. Ik hoop dat het nu wat duidelijker is :)