Zaterdag besloot mijn moeder dat ze mijn knie niet vertrouwde en dus gingen we naar de Nightcare. Daar besloot de arts dat hij mijn knie ook niet vertrouwde en werd ik doorgestuurd naar de E.H.B.O. Nu had ik niks ernstigs, maar hun beleid zouden ze wel mogen veranderen. Wij hebben drie uur daar gezeten (goed, tussendoor zijn er wel foto’s van mijn knie gemaakt) voordat we geholpen werden. Ik werd na twee uur geroepen en naar een kamer gebracht en ‘de arts komt zo’. Na een uur is mijn moeder maar eens gaan vragen of ze me niet vergeten waren. Uiteindelijk stonden we na ruim vier uur weer buiten, of beter gezegd, zat ik weer buiten, want ik werd mooi in een rolstoel gedropt door mijn moeder. Lopen ging moeilijk want mijn been was van halverwege mijn scheenbeen tot halverwege mijn bovenbeen in het verband gewikkeld. Geen gebroken knie, wel een zwaar gekneusde die het verdrinken was in zijn eigen vocht. Dus tot vanavond heb ik rondgestrompeld met een stijf been en eigenlijk vooral gezeten met mijn been hoog. Het verband is er nu af, en nu weet ik ook waarom het zo’n pijn deed: het verband zat lekker vast in mn wondje. Maar goed, vrijdag moet ik terug en gaan ze kijken of er misschien iets gescheurd is… Ik hoop dat het snel voorbij is - al weet ik dat dat niet zo is - want ik sta stijf van de ibuprofen (dus ik ben zo suf als een ik weet niet wat), ik slaap slecht en mijn lichaam voelt gewoon rot.

En het helpt niet mee dat ik Niels sinds donderdagmorgen niet gezien heb, en hem pas donderdag ga zien. Wat dan wel weer helpt is een lief meisje van vijf jaar die op je schoot kruipt als ze moe is en je geheimpjes vertelt en toch nog een hele mooie tekening voor je maakt. Ik hou echt van mijn (stief)nichtje :)