Het is een steeds groter wordend fenomeen, en eigenlijk is er geen ontkomen meer aan: ‘Heb jij ook een weblog?’ Het lijkt tegenwoordig alsof iedereen een weblog heeft: kinderen van tien jaar oud, oma’s en vooral moeders schrijven steeds meer op het web hoe ze zich voelen en wat voor een schattige actie hun oogappel vandaag weer had. Naast dat het een vorm van exhibitionisme is - want je deelt toch vrijwillig je hele leven met de wereld - is het ook een manier van jezelf uiten. En dan niet in de vorm van een verzonnen verhaal, maar in de vorm van jouw leven - soms wat aangedikt - van de dingen die jou bezig houden.

Het schrijven van een dagboek is natuurlijk niet nieuw, maar dit online publiceren bestaat pas officieel sinds 1994. De term weblog is in 1997 bedacht en dus in feite nog een heel jong woord. In eerste instantie begon het als een dagboek waarin nieuwe ontdekkingen en ontwikkelingen op het web werden bijgehouden, maar tegenwoordig gebruiken de meeste mensen het als een uitlaatklep voor hun gevoelens en gedachten.

Met dit artikel wil ik jullie een beetje wegwijs maken in de wereld van het ‘bloggen’ en misschien wel op het idee brengen om een eigen weblog te beginnen: over je eigen leven, je kinderen, je hobby of misschien wel over het glamour leven van Gerard en Gordon. Lees meer.

Die verhuizing drives me crazy! Ik heb IKEA wel weer genoeg gezien voor de komende tijd (en ook de honderden Duitsers die daar rondlopen, want een IKEA in de buurt van de Duitse grens is vragen om veel Duitsers), mijn bankrekening durf ik niet te bekijken en mijn hoofd loopt over van de verzekeringen (die we nog niet geregeld hebben), aansluitingen, vloeren, gordijnen en wasmachines (en alle andere dingen waar ik ook nog over nadenk). Ik kijk er ontzettend naar uit, maar mijn God het brengt zoveel dingen met zich mee. Midden in de nacht vallen me dingen in die we nog niet geregeld hebben, en mijn hoofd maalt. Ja, ik weet dat het maar een verhuizing is maar mijn god, wat een gedoe.

Na zaterdag een paar uur in IKEA rond gelopen te hebben, en nagedacht te hebben over de kleur bank (knalrood), de gordijnen (zowel stof, kleur en prijs) en ook nog een tafel uitgezocht te hebben die hoog genoeg is voor Niels (want bijna 2 meter), zetten we onze spullen thuis af en gingen we lekker even uitwaaien op de motor. Ik vind het heerlijk om bij Niels achter op te zitten, lekker scheuren door het Limburgse landschap maar ondertussen wel lekker rustig kunnen wegdromen en nadenken (ik ben ondertussen zo aan snelheid gewend dat ik lekker rustig kan zitten ipv verstijfd van angst).
Ik rook de lucht van hooi, gras en boerenland en ik kreeg de paardrij-kriebels weer. Ik mis het zo erg om een band op te bouwen met een paard, lekker te poetsen, daarna te genieten van een uurtje te rijden en dan weer een hele week toe te leven naar opnieuw een uurtje te rijden. Dat gevoel had ik vroeger altijd, maar de laatste jaren dat ik reed, is dat gevoel steeds meer weg gegaan. En ik wil het terug. Dus ik ga eens met mn papa overleggen (want: paardrijden is verdomd duur) en anders ga ik maar wat harder werken. Want ik moet en zal weer gaan paardrijden. Eindelijk mn sport weer terug! En in IJmuiden ligt een manege op een kwartiertje fietsen bij ons vandaan :)

Ik heb nu dus een maand vrij. Nou ja, nu nog twee weken, maar ik had dus een maand onderwijsvrij. Die nu dus bijna om is. Eigenlijk waren het twee maanden, als je de kerstvakantie en de wintervakantie (of voor de zuiderlingen: de carnavalsvakantie, want laat de vakantie nou net tegelijk vallen met carnaval) mee telt. En ik had grootse plannen: ik ging tekenen, lezen, schrijven, een hele nieuwe website in elkaar knutselen en vooral lekker veel ontspannen. Vooral dat tekenen en lezen stonden hoog op mijn lijstje. En wat is er van terecht gekomen? Helemaal niks, noppes, nada. Er staan nog geen html-tekentje op papier (nou ja, in een Notepad bestandje), mijn teken pas is geen een keer aangeraakt, en de drie boeken die ik me voorgenomen had om te lezen, liggen nog steeds in de kast. Ongelezen ja. Wat ik wel heb gedaan? Veel gewerkt en natuurlijk geleerd voor mijn tentamen. Ook niet slecht natuurlijk, maar niet het beeld van een vakantie. Maar goed, het was dan ook geen vakantie maar een onderwijs vrije maand. Hetzelfde dus.

Komende week moet ik weer drie dagen werken en daarna gaan we al verhuizen! En dan wordt het nog lastiger, want we hebben nog geen internet. Dus geen nieuwe website, maar misschien wel een mogelijkheid om te tekenen. En ik zit natuurlijk drie uur per dag in de trein/bus dus dan heb ik natuurlijk wel tijd genoeg om te lezen… Al staat een van de boeken op mn pc en zijn de andere twee van die boeken, waarmee je toch liever niet in het openbaar vervoer gezien wilt worden, maar dat zou me eigenlijk niet moeten boeien.

Het enige waar ik echt mee bezig ben geweest, is schrijven. Dat deed ik al toen ik klein was, maar ik ben er een hele tijd mee gestopt. Nadat ik mijn weblog Nederlands had gemaakt, en ik er steeds meer positieve reacties op kreeg, begon het weer te kriebelen. Nu schrijf ik dus voor ze.nl, june-magazine.com en de studieblog van mijn opleiding. Niels vertelde me net - vanwege niet nader te noemen redenen - dat hij vind dat ik een gave heb. Nou is dat misschien overdreven, en het is natuurlijk wel mijn vriendje die het zegt, maar hij vond ook dat ik er iets mee moet gaan doen. En misschien doe ik dat wel want ik geniet er echt van! Al zou ik niet weten wat ik er precies mee moet doen…

Vanmorgen zat ik eerst in shock in de bus omdat ik in een ieniemienie berichtje in de krant las dat Heath Ledger dood is. Ik weet niet waarom maar zijn dood is echt een shock voor me, en ik krijg nu nog steeds kippenvel als ik er iets over lees. Triest dat de laatste film The Dark Knight is, de film waar ik zo naar uitkijk, maar ook de film waardoor hij - zoals hij in interviews zei - niet kon slapen want the Joker is “a psychopathic, mass-murdering, schizophrenic clown with zero empathy”. Mijn god, ik krijg het er gewoon koud van. Ik vind het gewoon zo erg en zo zonde, en hij was nog zo jong…

Het tentamen is achter de rug, ging volgens mij wel goed en nu kan ik me dus totaal storten op de verhuizing. Inclusief eeuwenlange bezoekjes aan Ikea (welke kleur bankhoes wil ik?), winkels waar ze gordijnen verkopen, kringloopwinkels (zaterdag scoorde ik een wasmachine voor 120 euro), ontzettend onduidelijke en vage sites over elektriciteit, gas, water en internet, kapotte brievenbussen die na lang aandringen wél door de woningvereniging wordt vergoed en nogal wat stress. Believe me, ik ben blij als we over twee weken verhuisd zijn, ik me even kan uitleven tijdens Carnaval (want al woon ik in het Noorden, ik blijf toch een Limburger) en daarna lekker kan gaan wonen in ons huisje. Ondanks dat Niels en ik nu al ruim anderhalf jaar ’samenwonen’ (eerst acht maanden in een studentenkamer van 26m2, en nu acht maanden in twee kamers in een studentenhuis), voelt het nu echt als samenwonen, gewoon omdat het ons eigen huisje is :)

Daarnaast ben ik er nu heilig van overtuigd dat ik een lactose-intolerantie heb. In eerste instantie dacht ik dat dat betekende dat ik geen melkproducten meer mag hebben, klaar. Wat ik me dus niet realiseerde dat melk werkelijk overal inzit: brood (dus geen subway broodjes meer!), koekjes, vlees, boter, snoep, pizza, lasagna, de meeste pastasauzen, tortellini, satesaus, dressings, soepen, mayonaise, zoutjes… Werkelijk overal. Mijn moeder en ik zijn zaterdag dubbel zoveel tijd kwijt geweest in de supermarkt om lactosevrije spullen te kopen, en dan weet je het nog niet zeker, omdat er in heel veel dingen lactose kan zitten zonder dat ze het vermelden op de verpakking. Toch merk ik al aanzienlijke verbetering: vrijdag heb ik gewoon een hele dag geen buikpijn gehad omdat ik op mn eten lette. Mijn moeder bakt nu elke week lactosevrij brood voor me, en ik heb gewoon geen buikpijn. Ik kan het bijna niet voorstellen! Mijn hele leven lang kreeg ik buikpijn van eten, en door gewoon op mijn eten te letten is het weg! Wel ga ik nog naar de internist voor een maag onderzoek, en als dat niks uithaalt, laat ik een lactoseintolerantie-test doen en daarna een bezoekje aan de dietist. Hopelijk hebben zij een lijst met de precieze producten die ik wel en niet mag eten. En tot die tijd, vermaak ik me met mn lactosevrije brood met lactosevrije boter en geitenkaas ;)

Grootste voordeel: ik ben in twee weken tijd al een paar kilo afgevallen omdat ik nu echt een goede reden heb om van de dropjes en de koekjes af te blijven. Gelukkig zit in de door mijn moeder gebakken appeltaart geen melk :)