Sinds ik op mezelf woon, heb ik geleerd om te koken. Niet dat ik outstanding ben, want gelukkig heb ik een vriendje die koken leuk vind en waarop ik dus alle niet-leuke dingen (zoals vlees bakken) kan afschuiven. Vriendlief houdt van vuur dus vind ik hem hartstikke geschikt om de dingen te doen die op of in de buurt van het gasfornuis moeten gebeuren (zoals je begrijpt, houd ik dus niet zo van vuur). Ik ben meer van de veilige dingen zoals groenten snijden of salades maken. Mijn specialiteit is bami (mét pindakaas).

Soms kopen we wel eens kant-en-klare pannenkoeken maar vaak smaken die als een lap leer met suiker. Tot ik tot de ontdekking kwam dat er dus schijnbaar kant-en-klare-pannenkoek-mix-flessen bestaan waarbij je alleen nog melk moet toevoegen. Leek me een geniaal plan! Afgelopen weekend vond ik een ideaal moment om het wonder te verrichten: ik ging pannenkoeken bakken en die gingen we daarna lekker in het park opeten. Je moet weten dat ik niet slecht ben in koken, maar dat ik geen feeling heb voor vloeibaar-turns-into-food dingen: bijvoorbeeld eieren bakken. Toch leek me dat met de geniale pannenkoeken-mix-uitvinding niks mis kon gaan.

Wrong.

Ik ben toch echt niet geschikt om pannenkoeken te bakken, was mijn conclusie na twee compleet mislukte (ze leken uiteindelijk op klevende deegballetjes terwijl in mijn imagination een pannenkoek plat en rond is) en één redelijk gelukte pannenkoek (en dat terwijl op de verpakking stond dat je minstens 4-6 pannenkoeken uit de verpakking kon halen… ik ben dus ook al niet goed in beslag verdelen).

Deze ontboezeming over pannenkoeken (een van de meest simpele dingen die je kunt bakken volgens mijn geliefde werkgroep-genoot Mark) wil ik eindigen met een wijze uitspraak: Schoenmaker, blijf bij je leest (want stiekem was de vervangende pasta-salade met pijnboompitjes en spekjes toch veel lekkerder).